Witam serdecznie na stronie Parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Osiecznicy.

Strona systematycznie będzie rozwijana, przekazując informacje z życia Wspólnoty Parafialnej, skupionej wokół świątyń w Osiecznicy, Skórzynie, Czetowicach, Bielowie i Łochowicach.

proboszcz Parafii - ks. Andrzej Nowak 

W związku z coraz częstszymi przypadkami organizowania w Wielkim Poście studniówek, wesel, imprez integracyjnych i innych zabaw szkolnych, rodzinnych i towarzyskich o charakterze tanecznym, niniejszym – zgodnie z kan. 1245 KPK – zakazuję proboszczom pełniącym urząd na terenie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej udzielania dyspensy od czwartego przykazania kościelnego w zakresie zobowiązania do powstrzymywania się od udziału w zabawach w okresie Wielkiego Postu (kan. 1249-1251 KPK).
Ponieważ nowelizacja przykazań kościelnych obowiązujących wiernych Kościoła katolickiego w Polsce z roku 2014 zniosła dotychczasowy obowiązek powstrzymywania się od zabaw hucznych w piątki roku kościelnego, intencją niniejszego zarządzenia jest troska o zachowanie pokutnego charakteru okresu Wielkiego Postu jako szczególnego czasu pokuty i przeżywania z Chrystusem Jego zbawczej męki.

+Tadeusz Lityński
Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Warszawa, dnia 2 lutego 2016  r.

W  związku  z obywatelskim projektem prawnym o zmianie ustawy o systemie oświaty w  zakresie  finansowania  nauczania  religii  pragniemy  przypomnieć,  że  nauczanie  religii w szkole  wpisuje  się  w  długą  historię  polskiej  edukacji.  Mimo  wielu  różnych  przeszkód, nawet podczas zaborów,  religia  znajdowała  się  w  wykazie przedmiotów  nauczania.  Wyjątek stanowi  około  30-letni  okres  w  czasie  rządów  władz  komunistycznych  w  Polsce.  Dzisiaj Kościół  może  bez  przeszkód  prowadzić  nauczanie religii  w  szkołach.  Minęły  czasy  zmagań o swobodę  katechizacji.  Wielu  z  nas  pamięta,  ile  to  kosztowało  ofiar  i  odwagi  ze  strony społeczeństwa  katolickiego  w  naszym  Kraju.  Poprzez  przywrócenie  nauczania  religii w szkole  została  naprawiona  jedna  z  krzywd,  która  spotkała  ludzi  wierzących  w  czasach systemu totalitarnego.

1.  Szanując  opinię  obywateli  podpisanych  pod  wskazanym  wyżej  projektem,  należy  wziąć pod  uwagę  wolę  kilku  milionów  rodziców  i uczniów,  którzy  chcą nauki religii  w  szkołach w obecnej  formie  i  na  obowiązujących  zasadach. Zgodnie  z  danymi  przekazanymi przez diecezje  do  Komisji  Wychowania  Katolickiego  Konferencji  Episkopatu  Polski,  w  roku szkolnym  2014/2015  w  lekcjach  religii  uczestniczyło  ponad  87  %  dzieci  i  młodzieży. Biorąc  pod  uwagę  fakt,  iż  lekcje  religii jako przedmiot nieobowiązkowy  są organizowane na  życzenie  rodziców  lub  pełnoletnich  uczniów,  na  mocy  art.  53  ust.  4  Konstytucji Rzeczypospolitej  Polskiej,  należy  stwierdzić,  że  nauczanie  religii  jest  odpowiedzią  na rzeczywistą  potrzebę  obywateli  i  stanowi poszanowanie konstytucyjnego  prawa  rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami (art.  48).

2.  Finansowanie  lekcji  religii  związków  wyznaniowych  z  budżetu  państwa  nie  tylko  nie stanowi naruszenia konstytucyjnej  zasady bezstronności  władz publicznych, ale jest  formą realizowania  zasady  współdziałania  Kościołów  i  innych  związków  wyznaniowych  oraz Państwa dla dobra człowieka  i dobra wspólnego  (art.  25  ust.  3 Konstytucji  RP).

3.  Domaganie  się  przez  autorów  projektu  ustawy,  aby  nauczanie  religii  było  finansowane przez Kościół lub rodziców, oznacza w istocie dodatkowe obciążenie rodziców -  członków Kościoła,  których  dzieci  uczęszczają  na  katechezę  w  szkole.  Nie  można  przy  tym zapominać,  iż  zdecydowana  większość  podatników  w  Polsce  to  katolicy,  którzy przeznaczają  swoje podatki także na finansowanie  szkół. 4. Należy ponadto zauważyć, że nauczanie religii  w publicznym systemie oświaty ma  miejsce w wielu krajach Europy i jest ono  finansowane ze  środków publicznych. Regulacje prawne
w tej  materii przyjęte  w prawie polskim  odpowiadają  zatem standardom europejskim.  Nie jest  bowiem  możliwe  świadczenie  pracy  przez  pracownika  bez  ekwiwalentu  w  postaci wynagrodzenia wypłacanego przez pracodawcę.

5.  Przypominamy,  że  nauczanie  religii,  poza  wymiarem  ewangelizacyjnym,  ma  także  swój szczególny  wymiar humanistyczny i kulturowy.  Wprowadza bowiem  w  historię  i  kulturę, zarówno  duchową, jak  i  materialną  Polski  i  świata.  Nie  da  się bowiem  dobrze  zrozumieć historii,  kultury,  literatury,  czy  sztuki  bez  znajomości  chrześcijaństwa,  w  tym  również tradycji  biblijnej  Starego i Nowego Testamentu.

6.  Nauczanie  religii  ma  także  bardzo  ważny  aspekt wychowawczy.  Dzieci  i  młodzież  mają prawo do tego, aby  na  lekcji  religii rozmawiać  o swych problemach, dylematach, obawach i  radościach.  W  praktyce  uczący  religii  są  osobami  zaufania  publicznego.  Dlatego  nie powinno  się  odbierać  dzieciom  i  młodzieży  okazji  do  rozmowy  o  wartościach chrześcijańskich  w środowisku  szkolnym,  tym  bardziej  w  tak  ważnym  dla  nich  czasie dorastania  i  kształtowania  charakterów.  Badania  społeczne  jasno  wykazują,  że  formacja religijna  wyraźnie  przekłada  się  na  jakość  codziennego  życia  i  pozytywne  wybory człowieka.  Szkoła  „światopoglądowo  neutralna"  lub  „świecka",  z  której  religię  się wyklucza,  przeciwna  jest  fundamentalnym  zasadom  wychowawczym.  Taka  szkoła w rzeczywistości zmienia się w szkołę ateistyczną  i  ateizującą.

7.  Dziękujemy  katechetom  świeckim  i duchownym  za  ich  pełen  poświęcenia  trud  nauczania religii,  który  jest  służbą  dla  młodego  pokolenia  Polaków.  Jesteśmy  wdzięczni  także władzom  świeckim, które -  szanując  wolę obywateli -  troszczą  się o właściwą  organizację nauczania religii w placówkach  oświatowych.

Abp  Stanisław  Gądecki
Metropolita  Poznański
Przewodniczący  KEP

Bp Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny  KEP

Abp Marek Jędraszewski
Metropolita Łódzki
Zastępca Przewodniczącego  KEP

Dnia 8 grudnia 2015 r. decyzją Ojca Świętego Franciszka rozpoczyna się Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. Papież Franciszek w liście zapowiadającym Rok Święty wyraził pragnienie, aby wierni mogli uzyskać w tym czasie odpust, odbywając pielgrzymkę do Drzwi Świętych w czterech Bazylikach Papieskich w Rzymie, jak również do Bram Miłosierdzia otwartych w każdej katedrze i w kościołach wyznaczonych przez biskupa diecezjalnego.

W odpowiedzi na pragnienie Ojca Świętego i w trosce o dobro duchowe wszystkich członków wspólnoty diecezjalnej, a także osób przebywających na terenie Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, postanawiam, że odpust zupełny pod zwykłymi warunkami (sakramentalna spowiedź, Komunia św. i modlitwa w intencjach Papieża) mogą uzyskać wierni, którzy na znak głębokiego pragnienia prawdziwego nawrócenia przejdą przez Drzwi Święte w wyznaczonych świątyniach. Są nimi:

Kościół Katedralny pw. Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wlkp.;
Kościół Konkatedralny pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze;
Kościół pw. Miłosierdzia Bożego w Głogowie;
Kościół pw. Miłosierdzia Bożego w Żarach;
Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie;
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie;
Sanktuarium Matki Bożej Jutrzenki Nadziei w Grodowcu;
Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu.

Uroczyste otwarcie Bram Miłosierdzia w tych kościołach odbędzie się w III Niedzielę Adwentu, 13 grudnia br. Zgodnie z wolą Ojca Świętego Rok Jubileuszowy zakończy się w Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata 20 listopada 2016 r.

Wszystkim duszpasterzom i wiernym Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej udzielam pasterskiego błogosławieństwa na jubileuszową drogę przyjmowania Bożego Miłosierdzia.

+ Tadeusz Lityński
Promowany na urząd Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego

+Stefan Regmunt
Administrator Apostolski
Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Zielona Góra, 3 grudnia 2015 r.
Znak: B1-2/15

Drodzy Siostry i Bracia!
 
W dzisiejszą uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata docierają do nas słowa proroka Daniela o Synu Człowieczym, któremu „powierzono […] panowanie, chwałę i władzę królewską, a [któremu] służyły […] wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”. (Dn 7,14) Proroctwo to spełniło się w odniesieniu do osoby Chrystusa, który jest „Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi” (Ap 1,5).
 
1.    Chrzest Polski
 
Chrystus – jako Początek i Koniec całych ludzkich dziejów – sprawił, że 1050 lat temu na polskiej ziemi został postawiony krzyż, przejmujący znak jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią.
W 966 roku Mieszko I przyjął chrzest jako człowiek wolny. Chociaż został on udzielony pojedynczej osobie, to przecież dał początek wspólnocie z innymi osobami ochrzczonymi. Myśląc o konsekwencjach chrztu Mieszka, możemy mówić o „narodzie ochrzczonych”, o „chrzcie narodu”, a więc również o Chrzcie Polski (por. Prymas Stefan Wyszyński, „Na Wielkanoc Roku Tysiąclecia Chrztu Polski”, Gniezno 1966).
     Książę Mieszko tym samym wprowadził swoich pobratymców w świat kultury łacińskiej i uczynił ich obywatelami wspólnoty ludów chrześcijańskich. Jego chrzcielnica stała się kolebką rodzącego się narodu, pozostając znakiem budującym jego tożsamość. Chrzest wprowadził nasz naród w nowy świat, który wyraża się przez nową kulturę, nowe instytucje, struktury i zapisy prawne. Doświadczenie wiary przełożyło się z mocą na postawy moralne, widoczne także w życiu gospodarczym, politycznym i kulturalnym. Społeczne konsekwencje Chrztu Polski pojawiły się później, poczynając od rodziny po naród, a nawet po wspólnotę narodów, jaką dzisiaj stanowi dla nas Europa.
 
2.    Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski
 
W Wigilię Paschalną 966 roku, kiedy władca Polan stanął przed chrzcielnicą, zaśpiewano ten wyjątkowy, starożytny hymn: „Weselcie się już, zastępy aniołów w niebie, weselcie się, słudzy Boga. Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo. Raduj się ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem […], poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!” („Exultet”).
I odtąd – każdego roku w Wigilię Paschalną – Kościół w Polsce śpiewa ten hymn tuż przed odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych; przepiękny hymn, przepełniony radością z dzieła zbawienia, skupiony na Chrystusie, który wyzwala nas ku miłości do Boga i ludzi.
W chwili chrztu świętego każdej i każdego z nas to zbawcze wydarzenie staje się przełomowym momentem naszej osobistej duchowej biografii. Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego i bramą do życia w Trójcy Świętej. Jest to nie tylko zanurzenie w poświęconej wodzie, ale prawdziwe zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Pana, w Jego zwycięstwie nad złem. To prawdziwe źródło życia wiecznego dla nas.
Pełne wiary spojrzenie na to przełomowe w dziejach naszego narodu wydarzenie sprawia, że przeżycie Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski nie ogranicza się do rozważania zagadnień
o charakterze społecznym, kulturowym czy narodowym. Są to z pewnością kwestie ważne, ale to przecież nie te pytania usłyszał Mieszko I, gdy stanął przy chrzcielnicy. Najpierw zapytano go o to, czy wyrzeka się szatana i jego próżnej chwały. Następnie, czy wierzy w Boga Ojca Wszechmogącego, w Jego Jedynego Syna – Jezusa Chrystusa, wcielonego, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, w Ducha Świętego, w święty, katolicki i apostolski Kościół, w społeczność świętych i w zmartwychwstanie ciała. Na wszystkie te pytania Mieszko odpowiedział: „Wierzę!”. To samo wyznanie wiary powtarzamy i my 1050 lat później.
 
3.    Millennium Chrztu Polski
 
Obchodzić Jubileusz Chrztu Polski to świadczyć własnym życiem o Chrystusie. Takie odważne świadectwo w niełatwych czasach PRL-u złożyli katolicy w 1966 roku, w czasie obchodów milenijnych. Pomogła w tym dziewięcioletnia Wielka Nowenna, czyli program duszpasterski opracowany przez Sługę Bożego Księdza Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jej główne hasło rozbrzmiewa po dziś dzień w naszych uszach: „Wierność Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego Pasterzom”.
Ogromna praca duchowa, towarzysząca Millennium Chrztu, zakończyła się uroczystościami na Jasnej Górze 3 maja 1966 roku. W tym dniu zawierzono Matce Bożej nasz naród na kolejne 1000 lat. Bez tamtego Millennium trudno sobie wyobrazić następne ćwierć wieku polskiej historii: pontyfikat św. Jana Pawła II, wielki ruch „Solidarność” oraz odzyskaną w 1989 roku wolność.
Po pięćdziesięciu latach pasterze Kościoła wraz ze zgromadzonymi wiernymi ponowią ten akt na Jasnej Górze 3 maja 2016 roku, zawierzając Polaków w Ojczyźnie i poza jej granicami naszej duchowej Matce i Królowej.

 4.    Wyzwanie ekumeniczne
 
Chrzest jest wydarzeniem, którego nie da się zamknąć tylko w kontekście Kocioła katolickiego. Św. Paweł pisze, że „[…] w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno Ciało” (por. 1Kor 12,13), tworząc jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.
Dlatego chrzest czyni chrześcijan, niezależnie od istniejących między nimi podziałów, członkami jednego Ciała Chrystusowego. Tworzy jedność, która nie sprowadza się wyłącznie do obojętnej tolerancji i wzajemnej wiedzy o sobie, lecz spełnia się w wymianie duchowych darów.
Dziękujemy Bogu za przyjętą na początku 2000 r. przez Kościół Katolicki i Kościoły zrzeszone w Polskiej Radzie Ekumenicznej „Deklarację o wzajemnym uznaniu chrztu jako sakramentu jedności”. Jest ona bezprecedensowa w wymiarze Europy i świata, inspiruje do podejmowania następnych kroków zmierzających do zjednoczenia chrześcijan. Jedność Kościoła jest wolą Chrystusa. Mnożenie podziałów czy choćby obojętność wobec nich, jest ciężkim grzechem i antyświadectwem, które pomnaża zgorszenie. Polska przyjęła chrzest w czasie, gdy Kościół w dużej mierze był jeszcze niepodzielony na prawosławie (1054 rok) i kościoły protestanckie (1517 rok). Czy Jezus Chrystus nie wzywa nas do tego, byśmy chcieli nie tylko przeżyć, ale – w takiej mierze, w jakiej to jest możliwe – również przygotować wspólny obchód 1050-lecia tamtego wydarzenia? Czy możemy śpiewać Bogu radosne Te Deum za wydarzenie chrztu inaczej, niż w postawie głębokiego pojednania?
 
5.    Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia
 
Przeżywane przez nas uroczystości 1050. rocznicy Chrztu Polski łączą się w rozpoczynającym się roku liturgicznym z jeszcze jedną okolicznością. Jest nią Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia rozumiany jako objawienie się czynnej wiary, potwierdzonej na chrzcie świętym. „W tym Roku Świętym – pisze papież Franciszek –  będziemy mogli doświadczyć otwarcia serc na tych wszystkich, którzy żyją na najbardziej beznadziejnych peryferiach egzystencjalnych, które tak często świat stwarza w sposób dramatyczny. […] Otwórzmy nasze oczy, aby dostrzec biedę świata, rany tak wielu braci i sióstr pozbawionych godności. Poczujmy się sprowokowani, słysząc ich wołanie o pomoc. Niech nasze ręce ścisną ich ręce, przygarnijmy ich do siebie, aby poczuli ciepło naszej obecności, przyjaźni i braterstwa. Niech ich krzyk stanie się naszym, tak byśmy razem złamali barierę obojętności, która często króluje w sposób władczy, aby ukryć hipokryzję i egoizm”. (Bulla „Misericordiae vultus” 11.04.2015)
Ojciec Święty polecił, by Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia rozpoczął się 8 grudnia br., w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a zakończył 20 listopada 2016 roku w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.
W tym czasie połączymy intencje Ojca Świętego z ogólnopolskim aktem przyjęcia królowania Chrystusa i poddania się pod Jego Boską władzę. Uczynimy to w podkrakowskich Łagiewnikach 19 listopada 2016 roku, w przeddzień uroczystości Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.

Zakończenie
 
Czeka nas zatem rok liturgiczny pełen duchowych wyzwań. Niech będzie on dla każdej
i każdego z nas rokiem prawdziwie błogosławionym. Niech będzie czasem wdzięczności wobec Boga za wspaniałą, ponad tysiącletnią tradycję chrześcijańską naszego narodu; czasem odnowienia przymierza z miłosiernym Bogiem i poddania się powszechnemu panowaniu Chrystusa Króla Wszechświata. Niech stanie się okazją do pogłębienia synowskich więzi
z Bogarodzicą, Matką Kościoła i naszą Matką. Niech będzie czasem radosnej nadziei dla młodych, którzy podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie spotkają się z Ojcem Świętym Franciszkiem.

    Na błogosławiony czas odnowy naszej tożsamości chrzcielnej w Roku Jubileuszowym wszystkim ochrzczonym i przygotowującym się do chrztu z serca błogosławimy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 370. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie
w dniu 6 października 2015 r.

We wtorek 5 stycznia w Zielonej Górze zmarł Romuald Kasprzak z Osiecznicy.

Modlitwy przy zmarłym i odprowadzenie do grobu będzie mieć miejsce w kaplicy cmentarnej w Krośnie Odrzańskim w piątek 8 stycznia o godzinie 11.00.

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie.