Witam serdecznie na stronie Parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Osiecznicy.

Strona systematycznie będzie rozwijana, przekazując informacje z życia Wspólnoty Parafialnej, skupionej wokół świątyń w Osiecznicy, Skórzynie, Czetowicach, Bielowie i Łochowicach.

proboszcz Parafii - ks. Andrzej Nowak 

Na mocy dekretu Penitencjarii Apostolskiej z dnia 23 listopada 2014 r., dotyczącego odpustu zupełnego z racji Roku Życia Konsekrowanego, wskazuję następujące świątynie w diecezji, w których przez cały okres trwania Roku Życia Konsekrowanego można uzyskać odpust zupełny:

kościół katedralny pw. Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wlkp.,
kościół konkatedralny pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze,
Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie,
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie,
Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu,
Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Otyniu,
Sanktuarium Matki Bożej Jutrzenki Nadziei w Grobowcu,
kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku (Kanonicy Regularni Zgromadzenia Najświętszego Zbawiciela Laterańskiego),
kościół pw. św. Antoniego Padewskiego i św. Stanisława Kostki w Gorzowie Wlkp. (Zakon Franciszkański Braci Mniejszych Kapucynów),
kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Lubrzy (Towarzystwo Salezjańskie św. Jana Bosko),
kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Słubicach (Zgromadzenie Misji),
kaplica św. Franciszka z Asyżu w Zielonej Górze (Zakon Franciszkański Braci Mniejszych Konwentualnych),
kościół pw. NSPJ w Iłowej (Zgromadzenie Misji),
kościół pw św. Antoniego w Nowej Soli (Zakon Franciszkański Braci Mniejszych Kapucynów),
kościół pw. św. Klemensa Dworzaka w Głogowie (Zgromadzenie Najświętszego Zbawiciela),
kościół pw. św. Józefa we Wschowie (Zakon Franciszkański Braci Mniejszych),
kaplica Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego w Gorzowie Wlkp.

Zgodnie z dekretem Penitencjarii Apostolskiej, odpust można uzyskać poprzez uczestnictwo w diecezjalnych uroczystości i spotkaniach organizowanych z racji Roku Życia Konsekrowanego, a także przez pobożne nawiedzenie wyżej wymienionych miejsc świętych oraz publiczne odmówienie w nich Liturgii Godzin lub przynajmniej – przez odpowiedni okres czasu – pobożne rozważanie, zakończone Modlitwą Pańską, Wyznaniem wiary w jakiejkolwiek prawnej formule oraz pobożnymi wezwaniami do Najświętszej Maryi Panny.
Zakonnicy i zakonnice, którzy z powodu choroby lub innych poważnych przyczyn nie są w stanie nawiedzić określonych dekretem miejsc, mogą także otrzymać odpust pod zwykłymi warunkami przez ich duchowe nawiedzenie lub ofiarowując swoje cierpienia przez Maryję Miłosiernemu Bogu, dołączywszy modlitwy jak powyżej.
Warunkiem uzyskania odpustu jest sakramentalna spowiedź lub trwanie w łasce uświęcającej i wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego, przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencjach podanych przez papieża oraz nawiedzenie jednego ze wskazanych miejsc świętych. Odpust można ofiarować za siebie lub za zmarłego, jeden raz w ciągu dnia.
Przypominam, że Rok Życia Konsekrowanego w diecezji zainaugurowany został 29 listopada br. w katedrze gorzowskiej. Uroczyste jego zamknięcie odbędzie się w Święto Ofiarowania Pańskiego 2 lutego 2016 r.

Zielona Góra, dnia 11 grudnia 2014 r.
Znak: B2-23/14

+ Stefan Regmunt
Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Umiłowani Diecezjanie!

1. Rozpoczynamy dziś nowy rok kościelny, a jego pierwszym okresem liturgicznym jest Adwent. W świątyniach na nowo rozbrzmiewają bogate w religijną treść adwentowe pieśni. Fiolet szat liturgicznych zachęca do pokory i skruchy. W prezbiterium pojawiła się dodatkowa świeca, zwana roratnią, która symbolizuje gotowość i czuwanie Bogarodzicy Maryi, oczekującej Zbawiciela. Adwent, z jednej strony przygotowuje nas na przyjście Chrystusa Pana przy końcu czasów, kiedy odbędzie się sąd nad światem, z drugiej natomiast – owocnie prowadzi na doroczne świętowanie pierwszego przyjścia Pana Jezusa na ziemię, jakie dokonało się przed ponad dwoma tysiącami lat.
W dzisiejszej Liturgii Słowa usłyszeliśmy wezwanie Jezusa do skupienia uwagi i wzmocnienia czujności, ponieważ nie wiemy kiedy nadejdzie zapowiadany czas powtórnego przyjścia Zbawiciela (por. Mt 13, 33). „Czuwajcie!” woła do nas Pan. Bądźmy gotowi i uważni, nie pozwólmy opanować się szatanowi i nie ulegajmy jego propozycjom. Ewangelia wskazuje jak przygotować się na spotkanie z nadchodzącym Zbawicielem. Jej orędzie jest proste, zdecydowane i konkretne: głoście prawdę i czyńcie dobro, módlcie się i dążcie do świętości, bądźcie gorliwi w zachowywaniu Bożych przykazań i pełnijcie ofiarnie wolę Bożą.

2. Pierwsza niedziela Adwentu rozpoczyna też nowy rok duszpasterski, który przygotuje nas do ważnych dla wspólnoty Kościoła wydarzeń. Oto bowiem zbliża się znamienny jubileusz roku 2016 r., kiedy to obchodzić będziemy 1050. rocznicę chrztu Polski. Pamiętamy, że stało się to w roku 966, gdy pierwszy historyczny władca Polski, Mieszko, przyjął wraz z poddanymi sakrament chrztu św. za sprawą swej małżonki Dąbrówki, czeskiej księżniczki. Z tą chwilą zostaliśmy włączeni do grona narodów chrześcijańskich.
Nowy rok duszpasterski ma nas również poprowadzić ku obchodom Światowych Dni Młodzieży, które za dwa lata z udziałem Ojca św. odbędą się w Polsce, w Krakowie.
Hasło inaugurowanego dziś roku duszpasterskiego brzmi: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Aby iść i owocnie głosić Dobrą Nowinę o zbawieniu, potrzebna jest przede wszystkim odnowiona i umocniona wiara. Musimy zatem nieustannie się nawracać, co oznacza codzienne odchodzenia od zła, unikanie grzechu, odrzucanie propozycji życia niezgodnego z Ewangelią. Podejmowanie trudu nowego życia realizuje się na ewangelicznym szlaku osobistych spotkań z Chrystusem. Zapewnia je codzienna modlitwa i wierne kroczenie w mocy Ducha Świętego po śladach Zbawiciela. Potrzeba na tej drodze zarówno gotowości do odważnego świadczenia o Chrystusie, jak i sumiennego włączania się w przemianę świata w duchu Ewangelii.

3. Przed nami święta Bożego Narodzenia: uroczystość niezwykle rodzinna, pełna domowego ciepła i pamięci o bliskich. W blasku świątecznych dni odnawiamy więź z Bogiem i między sobą. Przeżywane w rodzinnym kręgu chwile tworzą klimat refleksji i atmosferę zachęty, aby powrócić do życia wiary, do przyjmowania sakramentów i praktykowania pięknych chrześcijańskich tradycji. Wspólna modlitwa przy stole, znak łamanego opłatka, przepraszanie Boga za popełnione w minionym roku zło, gesty przebaczenia kierowane ku drugiemu człowiekowi, wzajemne podziękowania, radosna obecność i nadzieja składanych życzeń – stanowią bezcenne elementy adwentowej drogi i świąt Bożego Narodzenia.
Tak wyjątkowo rodzinne święta skłaniają nasze myśli do refleksji nad instytucją i powołaniem chrześcijańskiego małżeństwa i rodziny. Małżeństwo jest z woli Bożej sakramentem miłości i stanowi przymierze wiążące męża i żonę przed Bogiem oraz wiążące ich oboje z Bogiem. Nie jest to więc związek tylko cielesny, czy jedynie emocjonalny, ale więź obejmująca całego człowieka, czyli związek tak umysłowy, jak i duchowy, moralny, społeczny oraz twórczy. Małżeństwo wiąże ze sobą niejako dwa ludzkie światy i kształtuje nierozdzielną jedność, z zachowaniem jednak własnych cech i zadań, godności i wolności każdego z małżonków. Na mocy przymierza, Bóg daje małżonkom oraz tworzonej przez nich rodzinie szczególną sakramentalną łaskę, która uświęca i wspiera w wypełnianiu doczesnych i religijnych zadań. Sakramentu tego małżonkowie udzielają sobie nawzajem, ale w łonie Mistycznego Ciała Chrystusa, czyli Kościoła, ślub swój składają w obecności kapłana – urzędowego świadka Chrystusowego Kościoła. U wielu ludzi naszych czasów nierozerwalność chrześcijańskiego małżeństwa budzi jednak spore wątpliwości, a nawet pewien sprzeciw. Szukając praktycznych rozwiązań dla życiowych problemów, zapominają oni o ewangelicznym radykalizmie i podważają sakramentalny charakter związku, sprzeciwiając się woli samego Jezusa. Kościół poszukuje zagubionych, stara się docierać do wątpiących, zaprasza do powrotu, ale nigdy nie proponuje im powierzchownych rozwiązań. Poważnie zastanawia się nad współczesnymi problemami małżeństw i rodzin, pyta o drogi wyjścia i sposoby wsparcia – nie może się jednak odwrócić od Ewangelii, którą ma obowiązek głosić i w pełni zachowywać.

4. Jednym ze sposobów duszpasterskich poszukiwań Kościoła jest zwoływany cyklicznie nadzwyczajny i zwyczajny Synod Biskupów. W tym roku odbywał się on w Rzymie, w dniach od 5 do 19 października, miał charakter szczególny i był poświęcony małżeństwu oraz rodzinie. Niejako w przededniu Synodu, Ojciec święty Franciszek dnia 14 września br. w Bazylice św. Piotra pobłogosławił 20 par z diecezji rzymskiej, zawierających sakramentalne małżeństwo. W czasie homilii natomiast, mówił do nich o trudzie i radości wspólnego życia. Przypomniał też, że Bóg udziela mocy w ciężkich chwilach oraz, że mocą tą jest miłosierdzie, zawsze silniejsze od szatańskiej pokusy zniechęcenia, niewierności, wycofania się i porzucenia. To miłosierdzie leczy ludzi miłością z krzyża. Miłość Chrystusa przywraca małżonkom radość podążania razem. Idąc zaś wspólną drogą, mężczyzna i kobieta mają sobie pomagać, pamiętając – podkreślił Ojciec święty, że żona powinna wciąż starać się być bardziej kobietą, a mąż – być coraz bardziej mężczyzną.

5. Rozpoczynając adwentowe przygotowania, spoglądamy z tęsknotą na żłóbek Zbawiciela, ale dostrzegamy też wokół nas niepokojące zjawisko spadku liczby urodzin. Nadchodzące święta uczą nas wielkiego szacunku, jaki należy się małżonkom życzliwie otwartym na przyjęcie potomstwa, które daje im Bóg. Nierzadko w ich stronę kierowane są tzw. dobre rady, i to czasem nawet ze strony osób najbliższych. Podpowiada się im: „Nie śpieszcie się”, „Jeszcze się tego miodu napijecie”, „Skosztujcie najpierw nieco z tego świata, a dopiero później bierzcie na siebie nowe obowiązki”. My natomiast, w obliczu nadchodzących świąt chcemy wyrazić tym małżonkom uznanie za odwagę i podziwiamy ich zaufanie wobec Boga oraz chęć podjęcia tak ważnego zadania. Nie mamy wątpliwości, że potrzebne są nam dziś zdrowe, pełne miłości, zasobne w dzieci, Boże rodziny. One są źródłem życia i rozwoju; są nadzieją Kościoła i Ojczyzny.

6. W wyjątkowy czas Bożego Narodzenia pamiętamy również w sposób szczególny o tych, którym życie małżeńskie i rodzinne nie ułożyło się pomyślnie. Niekiedy stało się tak z ich własnej winy, w innych zaś przypadkach nie. Wspomniany już tegoroczny Nadzwyczajny Synod Biskupów interesował się żywo problemami związków niesakramentalnych, przez co wzbudził w sercach wielu osób żyjących w takich związkach pewne nadzieje. Pojawiło się nawet dość śmiałe oczekiwanie, że biskupi zmienią dotychczasową praktykę Kościoła w tym względzie. Wzmacniały je niektóre media, a ich aktywność wprowadzała spore zamieszanie. Warto w tym miejscu przypomnieć to, co stanowi tę naukę. Kościół głosi, że zarówno Eucharystia, jak i małżeństwo są sakramentem. Komunia, która jest szczytem życia religijnego chrześcijanina, domaga się wolności od grzechu ciężkiego, tzw. łaski. Małżonkowie, którzy odchodzą od nauki Chrystusa: „Co więc Bóg złączył człowiek niech nie rozdziela” (Mt 19, 6), pozbawiają się tego przywileju. Kościół od początku swojego istnienia jest posłuszny Chrystusowi i respektuje w praktyce Jego wolę. W kreowanej atmosferze oczekiwania na zmianę katolickiej doktryny, dały się słyszeć także tu i ówdzie słowa krytyki, że Kościół tych związków nie rozumie, ani im nie pomaga, że Kościół nie troszczy się też o ich życie duchowe. W obliczu takich i podobnych głosów chciałoby się wykrzyczeć możliwie jak najgłośniej, że przecież wcale tak nie jest. To prawda, że Kościół nie daje rozwiedzionym, którzy żyją w nowych związkach, możliwości przyjmowania sakramentalnej Komunii św., ale prawdą jest także to, że nie pozostawia ich bez opieki czy pomocy na drodze nawrócenia. Czyni to poprzez zachęty do uczestnictwa w liturgii i modlitwach Kościoła, do włączenia się w działalność grup duszpasterskich i pracę charytatywną. Zaprasza do słuchania Słowa Bożego podczas Mszy św., nabożeństw i rekolekcji. Organizuje również dla nich specjalistyczne duszpasterstwo, umożliwiające pielęgnowanie życia religijnego i korzystanie ze wsparcia doświadczonych kierowników duchowych.

Drodzy w Chrystusie Diecezjanie!

7. Adwent i czas świąt Bożego Narodzenia otwierają nasze serca nie tylko na własną rodzinę. Z troską spoglądamy zatem ku dotkniętym różnego rodzaju bólem i niesprawiedliwością.
Trudno w tym momencie nie wspomnieć o rodzinach doświadczających wojny, prześladowań, dyskryminacji i innych cierpień. Na Ukrainie tak wielu rodziców ze łzami w oczach żegna w tych dniach swoich synów, wcielanych do wojska i wyruszających na wojnę w obronie ojczyzny. Wciąż trwa krwawy konflikt w Syrii, Iraku i Ziemi Świętej, a także w niektórych krajach Afryki. Wielu chrześcijan oddaje w ten adwentowy czas swoje życie w obronie Kościoła, odmawiając porzucenia własnej wiary. Wyznawcy Chrystusa są także często zmuszani do emigracji, gdyż we własnej ojczyźnie nie znajdują warunków do godnego życia. W imię solidarności międzyludzkiej jesteśmy tym naszym siostrom i braciom winni najpierw modlitewną pamięć. Powinniśmy również odważnie upominać się u władz europejskich o podejmowanie skutecznych działań, które położą kres konfliktom i zapewnią sprawiedliwy pokój, wolność sumienia oraz religii.
Niech Adwent i czas Bożego Narodzenia otworzą nasze serca na potrzebujących, którzy żyją obok nas: w naszym mieście, parafii i sąsiedztwie. Nie wszyscy oczekują od nas pomocy materialnej, na którą zawsze jednak powinniśmy się zdobyć, jeśli zachodzi potrzeba. Wielu czeka jedynie na życzliwą obecność i zainteresowanie ich losem. Wszyscy zaś, pragną dobroci.
Niech rozpoczynający się Adwent będzie czasem radosnego oczekiwania na nowe przyjście Jezusa Chrystusa do naszych rodzin. Postarajmy się, aby zagościła w nas Jego prawda i pokój. Niech najbliższy czas przygotuje nas też na pełne zjednoczenie z Bogiem w wieczności. Pamiętając o Najświętszej Maryi Pannie, Przewodniczce Adwentu, życzmy sobie wzajemnie owocnej drogi przygotowań, a po jej zakończeniu – pełnych radości i błogosławionych świąt.
Wasz Biskup

+Stefan Regmunt
Zielona Góra, w Uroczystość Chrystusa Króla 2014 r.

Papież Franciszek mianował ks. Henryka Wejmana nowym biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Nominat jest profesorem duchowości na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Szczecinie. Jego stolicą tytularną będzie Siniti.

Ks. Henryk Wejman urodził się w Choszcznie. W 1978 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, w którym to mieście został sześć lat później wyświęcony na kapłana, po czym podjął posługę w parafii Chrystusa Króla w Świnoujściu. Następnie studiował duchowość na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza Angelicum w Rzymie, gdzie się doktoryzował. Po powrocie do Polski pracował w Szczecinie, gdzie był kolejno dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego Kurii Biskupiej, proboszczem parafii św. Brata Alberta oraz ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym.

W 1997 r. habilitował się z teologii duchowości na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, po czym rozpoczął pracę na Uniwersytecie Szczecińskim, a po dwóch latach także na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 2003 r. otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych. Aktualnie biskup nominat jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Teologów Duchowości, Polskiego Towarzystwa Teologicznego i Komisji Bioetycznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego, a także ekspertem Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Uczelnianej Komisji Akredytacyjnej.

Ks. Wejman jest autorem 19 monografii oraz 211 artykułów naukowych i popularnonaukowych. Obszary jego zainteresowań to m.in. alternatywne ruchy religijne a duchowość chrześcijańska, doświadczenie religijne i mistyczne człowieka, zastosowanie metod właściwych fenomenologii do teologii duchowości, duchowość miłosierdzia oraz komplementarność duchowości stanów życia w Kościele.

Nota biograficzna
ks. prof. zw. dr hab. Henryk Wejman
ur. 17 grudnia 1959 r. w Choszcznie.
1978 - egzamin dojrzałości – LO w Choszcznie.
1978 -1984 – studia filozoficzno-teologiczne.
15.IV.1984 - święcenia kapłańskie.
01.05.1984 - 31.12.1985  - wikariusz, Świnoujście,  Chrystusa Króla
1986-1990 - Papieski Uniwersytet św. Tomasza Angelicum, Wydział Teologii
- licencjat teologii (Rzym 13.02.1988), rozprawa: L’obbedienza del sacerdote riguardo al vescovo alla luce del decreto conciliare Presbyterorum Ordinis, Roma 1988, pp. 138 (Posłuszeństwo kapłana wobec biskupa w świetle soborowego dekretu o posłudze i życiu kapłanów, Rzym 1988, str. 138).
- doktorat teologii (Rzym 15.01.1990), rozprawa: Formazione all’obbedienza  sacerdotale alla luce della dottrina del Concilio Vaticano II, Roma 1990, pp. 222 (Formacja do posłuszeństwa kapłańskiego w świetle doktryny Soboru Watykańskiego II, Rzym 1990, str. 222).
05.04.1988 - 10.02.1990 - wikariusz, Szczecin,  św. Józefa 
10.02.1990 - 15.06.1990 - wikariusz, Szczecin, MB Nieust.Pom. i z-ca Dyr. Diec. Domu Rekol.
19.11.1991 - nostryfikacja rozprawy doktorskiej - Katolicki Uniwersytet Lubelski, Wydział Teologii.
1990-1991 - dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Biskupiej w Szczecinie.
1991-1993 - proboszcz parafii pw. św. Brata Alberta w Szczecinie.
1993-1998 - ojciec duchowny kleryków w Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie.
19.06.1997 - habilitacja w zakresie teologii duchowości - Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, rozprawa: Miłosierdzie jako istotny element duchowości chrześcijańskiej. Studium z teologii życia wewnętrznego, Szczecin 1997, str. 316. Zatwierdzona: 24.02.1998.
1998-1999 - stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Szczecińskiego.
1999-2003 – stanowisko profesora nadzwyczajnego UAM w Poznaniu.
21.10.2003 - tytuł naukowy profesora nauk teologicznych.
1.1.2004 - profesor Wydziału Teologicznego US w Szczecinie.
1.07.2004 - stanowisko profesora zwyczajnego Uniwersytetu Szczecińskiego.
08.09.2008 - kanonik gremialny Szczecińskiej Kapituły Katedralnej
08.05.2012 - wybrany na stanowisko Dziekana Wydziała Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego
30.01.2013 - tytuł kapelana Jego Świątobliwości (prałat), nadany przez Benedykta XVI
członek Rady Kapłańskiej i kolegium Konsultorów Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.